K.V. Thomakokki’s hangen steek aan de haak

Van Pondarosa naar Ponderosa in 37 jaar

Velen hadden het gehoord, maar weinigen geloofden het. Na 37 jaar stopt de carnavalsvereniging Thomakokki’s met hun georganiseerde activitieiten en actieve deelname aan het carnavalsgebeuren. Seizoen 2017-2018 was kort maar krachtig met de apotheose in Kotem op de 63 ste stoet van K.V. De Waterratten.

Het begon allemaal in 1981 in Cafe Pondarosa te Eisden bij Gèke Thomassen, waar een paar mensen de koppen bijeen staken en beslisten om een carnavalsvereniging op te richten. Een naam vinden was niet zo vanzelfsprekend. Velen weten tot op de dag van vandaag nog steeds niet waar het vandaan komt. Maar het waren de oprichters die met het brilliant idee kwamen om de naam van de vereniging te vernoemen naar hunzelf. Gèke THOMAssen en Henk KOKs samenvoegen gaf de naam ThomaKokki’s en de geboorte van een nieuwe vereniging in Eisden was een feit. Niemand had ooit kunnen dromen dat het zolang zou duren want net zoals in elke vereniging zijn er ups and downs.

Aktivitieiten werden er georganiseerd, eerst was het bal in Cafe Pondarosa, later in de Casino, toen in het Cultureel Centrum in Eisden om via de Jagersborg de laatste decennia stevast te eindigen in de carnavalstempel in Boorsem. Om de elf jaar mochten we dan ook een jubileum vieren, 4 x 11 zit er echter niet meer in, Ook de steakdagen werden alsmaar succesvoller met op het hoogtepunt niet minder dan 720 eters. Niet slecht voor zo een klein groepje carnavalisten.

Het was wel steeds een uitdaging om te pronken op de talrijke stoeten waaraan werd deelgenomen. Vaste waarde waren de Thomakokki’s in Genk, Eisden-Dorp, Reken, Smeermaas, de jammer genoeg teloor gegane stoet in Opgrimbie, Stokkem, Maasmechelen, Pauwengraag en als afsluiter elk jaar de stoet in Kotem. Jaarlijks werd een bijdrage geleverd aan de carnavalsstoet van het centrum Ter Heide in Genk en Zonhoven waar het een plezier was de lachende gezichten te zien van de gasten van het centrum als ze op onze wagen stonden te pronken.

Een thema vinden was niet makkelijk; we zochten elk jaar niewe kledij uit en bouwden daarop gebasserd onze „houten kar“. Sommige moesten dan een sneer geven maar het publiek wist het wel te apprecierieren en dat was te zien doordat we af en toe de krant, ja zelfs de voorpagina haalden, en als kers op de taart op de werfdoeken van de stad Genk pronkten als reclame voor de carnavalsstoet van Genk. Veel thema’s passerden de revue: Wonderland, Candy Castle, Sultans, Clowns, Tirol, Nero, Hawai, Cowboys, Bling bling, Ridders, en ga zo maar door. Maar op een dag is de inspiratie ver te zoeken, wordt de motivatie zwaar, en is het werkingsklimaat er alvast niet beter op geworden.

Dat laatste is een van de redenen waarom we ermee ophouden. Velen zien carnavals enkels als de paar stoeten waar ze naar gaan kijken, maar het vergt een volledig jaar inzet en werken. Bal en steakdag organiseren, kleren uitzoeken en wagen bouwen, tombola, deelnamen aan allerhande aktivitieten van andere verenigingen (leven en laten leven), ga zo maar door. En dat met een beperkte groep mensen, beperkt budget en met zo goed als geen steun van de gemeente. En dat terwijl de gemeente zich wil profileren als carnavalshoofdstad van Limburg. Wel, we hebben donkere tijden meegemaakt, vooral bij het bouwen van de wagen. Jaren hebben we bij goed geluk kunnen stallen en werken aan de wagen door toedoen van goodwill van eigenaren. Even mochten we voor een paar jaar in de oude gemeentelijke loods staan (en het was nodig want het stond er helemaal vol met wagens van alle verenigingen), maar op een dag stonden we letterlijk op straat. Loods afgebroken (want er ging een project gebouuwd worden, echter nog steeds braakliggend) dus een onderkomen zoeken en gevonden waar we wel droog staan maar niet tochtvrij en niet gratis. De temperatuur in de loods was enkel een paar graden hoger dan buiten, dus werken en schilderen in de kou was dagelijkse kost. Gratis hoeft niet maar hulp en steun van de gemeente zou enorm gewaardeerd worden. Dat het in Maasmechelen een problematiek is, werd nog maar eens bewezen met het triestige feit van dinsdag 13 maart toen de carnavalswagen uitbrande onder de snelwegbrug in Kotem met alle nare gevolgen vandien. Verschillende pogingen met de gemeente om tot een oplossing te komen, zelfs met een front van alle carnavalsverenigingen, mocht niet baten. Nu is het voor ons voorbij, we hopen alsnog dat er voor de andere verenigingen in de toekomst een oplossing komt.

Maar dit heeft K.V. Thomakokki’s er niet van weerhouden het afgelopen seizoen er er nog een fantastische tijd van te maken en er een lap op te geven. Vele bedankjes tijdens de allerlaatste stoet in Kotem op zondag 18 maart l.l. en dan nog eens extra in de bloemetjes gezet op de after party van de stoet door KV De Waterratten en Crazy DJ Richard (n.b. de zoon van 1 van de oprichters) om te eindigen in Cafe Ponderosa bij Jetti.

We willen de vele verenigingen, sponsors, leden en ex-leden nog eens bedanken want zonder jullie hadden we het geen 37 jaar volgehouden. We zullen af en toe nog wel te zien zijn op Maasmechelse aktivitieten maar voor de rest zijn we hopelijk een mooie herrinering aan het Maasmechelse carnaval.